baner kolda roraty 2014

Bez kategorii

Herb Archidiecezji Katowickiej

Oprócz herbów biskupów katowickich i pomocniczych, zwyczaje heraldyczne mogą przyjmować również różne instytucje kościelne takie jak: zakony, zgromadzenia zakonne, czy kapituły a także sama archidiecezja. Niektóre diecezje mają przywilej posiadania herbu historycznego o wielowiekowej tradycji. Jednakże Kościół jest instytucją żywą, także pod względem administracyjnym i w tym zakresie następują pewne zmiany. Tak jest w przypadku diecezji katowickiej, która podniesiona została przez papieża Jana Pawła II w 1992 r. do rangi archidiecezji. W związku z Jubileuszem 25-lecia Archidiecezji Katowickiej powstał herb, który podkreśla istotne jej elementy.
Herb przedstawia tarczę trójdzielną. W polu górnym, w kolorze jasnego dolomitu, widnieje wizerunek Matki Bożej Piekarskiej, głównej patronki Archidiecezji. Od strony patrzącego na tarczę, w polu dolnym prawym, żółtym, znajduje się św. Jacek – główny patron Archidiecezji i Metropolii Górnośląskiej. W polu dolnym lewym, niebieskim, umieszczono Archikatedrę Chrystusa Króla z herbem Górnego Śląska, czyli z orłem złotym na błękitnym polu. Barwy dolnych pól tarczy nawiązują do flagi Górnego Śląska. Kolor górnego pola nawiązuje do zewnętrznej kolorystyki katowickiej katedry. Cała tarcza opleciona jest kolorem czarno-zielonym, co nawiązuje do flagi górniczej – istotnej grupy społecznej tego regionu. Pod tarczą wstęga biała z inskrypcją: ARCHIDIOECESIS KATOVICENSIS (Archidiecezja Katowicka).

Projekt: ks. Grzegorz Śmieciński
Wykonanie: Kamil Kątny
źródło: www.archidiecezja.katowice.pl

Sługa Boży Domenico Mangano

11 listopada 2017 r. w Centrum Mariapoli w Castelgandolfo odbyła się uroczysta Msza święta, podczas której otwarto proces beatyfikacyjny Domenika Mangano. Prośba o rozpoczęcie procesu została kilka miesięcy wcześniej przedstawiona biskupowi Albano Marcellowi Semeraro. Ceremonii przewodniczył kard. João Braz de Aviz, Prefekt Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Wspólnot Życia Apostolskiego, a poprzedzały ją momenty artystyczne i świadectwa przygotowane przez Ruch Focolari, który Mangano poznał w 1974 r.
Domenico Mangano urodził się 22 lutego 1938 r. w Anzi, w prowincji Potenza, później przeprowadził się do Viterbo. Po ukończeniu szkoły średniej wygrywa konkurs w Narodowym Instytucie Ubezpieczeń Społecznych w Pawii i uczęszcza tam na zajęcia na Wydziale Ekonomii i Handlu jako student pracujący. Po powrocie do Viterbo poznaje Marię Pię i pobierają się 24 sierpnia 1966 r. Rodzi się troje dzieci. Domenico przeżywa lata wielkiego zaangażowania w życie rodzinne, zawodowe, studenckie, w związku zawodowym, w Akcji Katolickiej, w naukę. Zajmuje się również polityką jako administrator publiczny w Viterbo.
Poznaje Ruch Focolari i do razu się do niego przyłącza wspólnie z żoną Marią Pią. Angażuje się w gałąź Wolontariuszy Boga, świeckich nastawionych na wcielanie charyzmatu Chiary Lubich, założycielki Ruchu, we wszystkich aspektach życia społecznego. Chiara Lubich mówiła o Domeniku, że widzi w nim mistyka.
Umiera w Viterbo 22 grudnia 2001 r. Rok wcześniej zostaje mu zdiagnozowany nieuleczalny nowotwór. Stawia czoła tej wiadomości świadomie, pisze, że „musi zamknąć pierwszy długi rozdział swego życia, składając go w miłosiernym sercu Jezusa, aby rozpocząć kolejny, całkiem nowy rozdział”.
Domenico odpowiedział na wezwanie Boga, by mu się podarować, „z gotowością, wiernością, stałością, lecz przede wszystkim z całkowitą wolnością sumienia” – pisze poseł Tommaso Sorgi po śmierci przyjaciela. Tak go opisuje: „aktywny i pełen pomysłów obywatel, zaangażowany i waleczny świecki, pełen ognia i zdecydowany polityk, autentyczny i bogaty wiarą chrześcijanin”.

Por.: http://it.radiovaticana.va/news/2017/11/11/al_via_la_causa_di_beatificazione_di_domenico_mangano/1348348
Tłum. Aleksandra Herman

Życiorys Stanisława Adamskiego – biskupa katowickiego

Dzisiaj mija 50. rocznica śmierci biskupa Stanisława Adamskiego

Właśnie dzisiaj – 12 listopada 2017 roku – przypada 50. rocznica śmierci biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego. Co ciekawe, również 12 listopada przyjął święcenia kapłańskie w 1899 roku, czyli 118 lat temu. Warto zatem przypomnieć sylwetkę tego biskupa, gdyż właśnie on 23 listopada 1945 roku poświęcił tymczasowy kościół w Brynowie przystosowany do użytku liturgicznego w przedwojennej świetlicy strzeleckiej. Początkowo był to kościół filialny parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. Dekretem tegoż biskupa z dnia 3 grudnia 1951 roku Brynów stał się samodzielną placówką duszpasterską (kuracją). Wiele więc mu zawdzięczamy. Biskup Adamski pochowany jest w krypcie katowickiej katedry – ostatnio pięknie odnowionej. Nowa polichromia zaprojektowana i wykonana przez dwoje artystów Joannę Piech i Romana Kalarusa zachwyca jasnymi barwami i artystyczną wizją Księgi Apokalipsy zapowiadającej nadejście Królestwa Bożego. Warto tam przy okazji zajrzeć i pomodlić się za biskupa Stanisława Adamskiego i pozostałych biskupów katowickich – Arkadiusza Lisieckiego i Herberta Bednorza.

Krystyna Kajdan

Życiorys Stanisława Adamskiego – biskupa katowickiego

Stanisław Adamski urodził się 12 kwietnia 1875 w Zielonej Górze, powiat szamotulski, w rodzinie dróżnika Piotra i Józefy z d. Wasilewska. Wykształcenie zdobył w Obrzycku, Wronkach (1886–1888) i gimnazjach Poznania i Międzyrzecza (1894–1896). Studia teologiczne odbył w seminarium duchownym w Poznaniu i Gnieźnie (1896–1899). Po święceniach kapłańskich (12 listopada 1899) pełnił liczne eksponowane funkcje w Gnieźnie i Poznaniu; w 1919 roku został mianowany prepozytem kapituły katedralnej w Poznaniu. W okresie poznańskim zaznaczył się szczególnie działalnością społeczną: był sekretarzem generalnym Diecezjalnego Związku Katolickich Robotników Polskich (1904–1910), założycielem i redaktorem tygodnika „Robotnik” (1904–1910), „Poradnik dla Spółek” (1911–1921), członkiem Zarządu Spółdzielni Kredytowej „Kasa UL” w Gnieźnie (1900), członkiem zarządu Związku Pol. Spółek Zarobkowych (1906) i jego Patronem (1911–1927), twórcą Unii Związków Spółdzielczych, członkiem Komitetu Organizacyjnego Banku Polskiego, a od 1923 roku członkiem Państwowej Rady Spółdzielczej, kuratorem i członkiem rady nadzorczej w Banku Spółek Zarobkowych SA, wiceprezesem rady nadzorczej i członkiem Komitetu Wykonawczego Spółki Akcyjnej H. Cegielski, członkiem rad nadzorczych Związkowej Centrali Maszyn SA z siedzibą w Poznaniu, Centrali Rolników SA w Poznaniu oraz Drukarni Bydgoskiej, prezesem Stowarzyszenia „Oszczędność” w Poznaniu, współzałożycielem Polskiego Zjednoczenia Zawodowego z siedzibą w Bochum. Na terenie Poznania Adamski posiadał także niekwestionowane zasługi dla rozwoju oświaty polskiej: członek zarządów Towarzystwa Czytelń Ludowych i Towarzystw Towarzystwa Pomocy Naukowej im K. Marcinkowskiego; wicedyrektor (1906–1910), dyrektor (1911–1923), prezes Rady Nadzorczej Drukarni i Księgarni św. Wojciecha (1923–1930), redaktor dwutygodnika oświatowego „Gazeta dla Kobiet” (od 1909 roku), redaktor „Ruchu Chrześcijańsko-Społecznego” (1902–1906), prezes Towarzystwa Wydawców Polskich (od 1913 roku), członek zarządu Fundacji Kórnickiej. W latach 1910–1930 zajmował się organizacją licznych związków kościelnych, w tym Związku Księży „Unitas” i Sodalicji Pań w Poznaniu. Należał do współorganizatorów i członków zarządu Związku Katolicko-Polskich Towarzystw Dobroczynnych na Wielkie Księstwo Poznańskie, był również organizatorem i kierownikiem Związku Katolickich Towarzystw Kobiet Pracujących (1906–1930) i Towarzystwa Pracownic Konfekcyjnych, członkiem zarządu Towarzystwa „Opieka Katolicka na Służbą Żeńską” w Poznaniu. W 1930 roku Adamski został pierwszym Dyrektorem Naczelnym Instytutu Akcji Katolickiej.

Wraz z wybuchem I wojny światowej Adamski włączył się w nurt działalności politycznej i niepodległościowej. W 1916 roku stanął na czele tajnej organizacji przygotowującej odrodzenie państwowości polskiej w Wielkopolsce. Obok Wojciecha Korfantego i Adama Poszwińskiego od końca grudnia 1918 roku stał na czele rządu dzielnicowego tzw. Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej, prowadząc rokowania z rządem polskim w Warszawie w sprawie warunków przyłączenia Wielkopolski do Rzeczypospolitej. Z listy Narodowego Stronnictwa Robotników na okręg gnieźnieński, Adamski wszedł do Sejmu Ustawodawczego RP (1919–1922). W sejmie uczestniczył w pracach Komisji Rolnej, w której zajmował się opracowaniem zasad reformy rolnej. Był zwolennikiem demokracji, opartej na zasadach katolickich, decentralizacji państwa, wolnego rynku, budowy kapitalizmu, walki z monopolami i poszanowania własności prywatnej; był zdecydowanym przeciwnikiem wszelkich odmian socjalizmu i totalizmu. Z wielką energią włączył się w budowę silnej partii chadeckiej, jako przeciwwagi dla wpływów lewicy. Stanął na czele Komitetu Organizacyjnego Chrześcijańskiej Demokracji, a jej program zawarł w broszurze „Zadania Chrześcijańskiej Demokracji w Polsce” (Poznań 1922). Z listy chadeckiej wszedł do senatu. Premier Grabski zaangażował Adamskiego do reformy bankowości w Polsce. Na III Kongresie Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji 31 maja–1 czerwca 1925 został wybrany prezesem stronnictwa. Po zamachu majowym Adamski, rozczarowany kierunkiem zmian w jakim szła demokracja w Polsce, z wolna wycofywał się z aktywnego życia politycznego.
2 września 1930 został mianowany przez papieża Piusa XI biskupem katowickim; konsekrowany 26 października 1930 przez Augusta Hlonda w asyście biskupów Laubitza z Gniezna i Dymka z Poznania, 30 listopada 1930 odbył ingres do prokatedry katowickiej – kościoła pod wezwaniem św. Piotra i Pawła w Katowicach. Od 1930 roku jako członek Komisji Episkopatu Polski w sprawie Akcji Katolickiej przygotował projekt statutu oparty na wzorach włoskich. Kierował Komitetem Wykonawczym Komisji Prasowej Episkopatu Polski (1932), był członkiem Komisji Szkolnej Episkopatu Polski, Komisji do Spraw Społecznych (1937) oraz członkiem Komisji „de beneficiis et bonis temporalibus” I Synodu Plenarnego Polski (1936). W okresie kryzysu ekonomicznego z inicjatywy biskupa Adamskiego w kwietniu 1931 roku w diecezji katowickiej powołano do istnienia Komitet Niesienia Pomocy dla Bezrobotnych, do którego – obok Adamskiego – weszli także wojewoda Grażyński i marszałek Sejmu Śląskiego – K. Wolny.

W programie duszpasterskim dla diecezji pierwszorzędne znaczenie przywiązywał do tworzenia nowych parafii, wykształcenia duszpasterzy, wychowania katolickiego młodego pokolenia, integracji mieszkańców Górnego Śląska pod względem narodowościowym i kulturowym, walce z komunizmem i z rosnącymi wpływami nazistowskimi, zdobycia dla Kościoła lewicowo zorientowanej inteligencji. Starał się o utrzymanie szkoły wyznaniowej na Śląsku. Dbałość o wykształcenie inteligencji katolickiej na Śląsku zaowocowała powstaniem Gimnazjum imienia św. Jacka w Katowicach (1935). W 1931 roku stworzył Misję Wewnętrzną jako przygotowanie ascetyczne do Akcji Katolickiej, która oficjalnie została zainicjowana w diecezji 12 stycznia 1934. Aktywnie propagował czasopisma diecezjalne, w tym szczególnie „Gościa Niedzielnego” i „Sonntagsbote”. Zreformował Księgarnię i Drukarnię Katolicką.

W czasie okupacji był zwolennikiem tzw. maskowania się czyli utajnienia wobec okupanta prawdziwych przekonań narodowych. W trakcie akcji tzw. „palcówki” prywatnie poradził diecezjanom złożenie deklaracji: „przychylający się do niemieckości”, sam jednak wraz z biskupem Bieńkiem zadeklarował się jako Polak. Rozwinął akcję pomocy charytatywnej przy pomocy oficjalnie istniejącego Związku „Caristas” i nieoficjalną na terenie kurii, polegającą na posyłaniu paczek do obozów internowania i koncentracyjnych. Regularnie przekazywał wiadomości o stanie diecezji katowickiej i innych diecezji polskich do Watykanu za pośrednictwem kardynała Adolfa Bertrama i nuncjusza Cesare Orsenigo. Przywrócił w diecezji katowickiej niemieckie nabożeństwa zawieszone w czerwcu 1939 roku, a z dniem 3 czerwca 1940, wskutek szantażu ze strony SA, polecił zawiesić używanie języka polskiego w duszpasterstwie (z wyjątkiem konfesjonału ), zalecając jednocześnie w większym niż dotychczas zakresie posługiwanie się językiem łacińskim. Za radą kardynała A. Bertrama mianował wikariuszem generalnym duchownego Niemca, księdza Franza Strzyża (8 stycznia 1940). Wielokrotnie za pośrednictwem biskupa Wienkena, nuncjusza Orsenigo, interweniował u władz niemieckich w sprawie uwięzionych księży. Z diecezji został wysiedlony 28 lutego 1941. Zamieszkał w Warszawie, gdzie został wciągnięty w nurt działalności podziemnej. Biskup Adamski został mianowany honorowym prezesem Rady Obywatelskiej Ziem Zachodnich. Mimo podeszłego wieku prowadził bardzo aktywne życie duszpasterskie, głosił konferencje, a w czasie powstania warszawskiego, jako jedyny biskup spełniał posługi kapelana powstania. 2 października 1944 opuścił Warszawę i zatrzymał się na Jasnej Górze. Do Katowic powrócił w dniu 6 lutego 1945.
Po powrocie do Katowic nawiązał oficjalne i prywatne kontakty z tymczasową administracją cywilną reprezentującą rząd lubelski. Zezwolił wybranym przez siebie duchownym na ograniczone współdziałanie z nową władzą. Interweniował we władzach lokalnych i centralnych przeciw nadużyciom w czasie akcji likwidacji skutków Volkslisty. Pod wpływem Adamskiego władze komunistyczne częściowo złagodziły restrykcyjną politykę i przyjęły łagodniejszy wariant rozwiązania skutków Volkslisty. Trzykrotnie odbył podróż do Wrocławia (16 i 17 maja 1945, 6, 7 czerwca 1945, w lipcu 1945 roku), gdzie w rozmowach z przedstawicielami kurii wrocławskiej, przedstawił propozycję rozwiązania problemu wysiedlonych księży polskich i duszpasterstwa polskich wysiedleńców ze Wschodu, oraz wykazał potrzebę utworzenia odrębnego wikariatu generalnego dla Śląska Opolskiego.

W 1947 roku uległ częściowemu paraliżowi. Stolica Apostolska zamianowała na jego prośbę biskupa pomocniczego, którym został Herbert Bednorz – koadiutor z prawem następstwa. Podpisał rozporządzenie w sprawie tzw. akcji podpisowej (27 października 1952) mające na celu powrót nauki religii do szkół. W odwecie 7 listopada 1952, został dekretem Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym wydalony z diecezji. Zamieszkał u ss. urszulanek w Lipnicy k. Oporowa, powiat Szamotuły. Do diecezji powrócił w czasie tzw. odwilży październikowej 5 listopada 1956. Po powrocie do diecezji przekazywał biskupowi Bednorzowi wszystkie agendy diecezjalne. Zmarł 12 listopada 1967. Pochowany został w krypcie katedry w Katowicach.

Źródło: E-ncyklopedia wiedzy o kościele katowickim na Śląsku
www.encyklo.pl


36. Spotkanie Ekumeniczne Biskupów, przyjaciół Ruchu Focolari

W dniach od 15 listopada do 18 listopada 2017 roku – będziemy w Polsce gościć biskupów przyjaciół Ruchu Focolari, którzy przyjadą do Katowic z całego świata na swoje doroczne spotkanie. Niektóre wydarzenia mają charakter otwarty, warto się wybrać, jeśli ktoś dysponuje wolnym czasem. Należy podkreślić, że to katowickie spotkanie ma charakter jednorazowy i historyczny.

Historia spotkań biskupów w Ruchu Focolari sięga lat 70-tych ubiegłego wieku. Wówczas to, w 1977 roku, z inicjatywy biskupa Akwizgranu Klausa Hemmerle odbyło się pierwsze spotkanie, w którym uczestniczyło 12 biskupów z pięciu krajów. Od 1982 roku w spotkaniach uczestniczą także biskupi z innych Kościołów chrześcijańskich. Gałąź biskupów duchowo związana z Ruchem, uzyskała papieską aprobatę w 1998. Obecnie w spotkaniach uczestniczy ponad stu biskupów ze wszystkich kontynentów.

15 listopada 2017 r. w godz. od 9.00 do 14.00 na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego odbędzie się Ogólnopolska Konferencja Ekumeniczna „Od konfliktu do komunii” – wokół relacji międzywyznaniowych w Polsce (podsumowanie Jubileuszu 500-lecia Reformacji).
15 listopada 2017 r. o godz. 18.00 w kościele ewangelickim Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Warszawskiej 18 w Katowicach odbędzie się koncert muzyki i śpiewu ewangelickiego.
16 listopada 2017 r. o godz. 18.30 w kościele ewangelickim Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Warszawskiej 18 w Katowicach odbędzie się nabożeństwo z udziałem biskupów ekumenicznych.
17 listopada 2017 r. o godz. 12.00 w katowickiej katedrze Chrystusa Króla zostanie odprawiona uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem abp. Wiktora Skworca.
Powyższe wydarzenia mają charakter otwarty – ZAPRASZAMY!

Redakcja

Zasłyszane na cmentarzu...

Trwa oktawa uroczystości Wszystkich Świętych, w czasie której codziennie możemy zyskać odpust zupełny za zmarłych, odwiedzając cmentarz i modląc się w ich intencji oraz w intencjach Ojca Świętego. Oczywiście musimy być w stanie łaski uświęcającej. Odpust zupełny to najpiękniejszy dar dla naszych bliskich, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności.
Odwiedzając groby bliskich możemy być także świadkami ciekawych rodzinnych dyskusji. Wczoraj na katowickim cmentarzu przy ul. Sienkiewicza byłam świadkiem takiej oto rozmowy. Młode małżeństwo z dwojgiem małych dzieci w wieku przedszkolnym szło główną alejką przez cmentarz. Nagle jedno z dzieci zauważyło na jednym z grobów białą kartkę z informacją. – Tatusiu, co tam pisze? „Grób nieopłacony, prosimy o kontakt. Parafia” – czyta ten ojciec. A to dziecko dalej pyta: – Tatusiu, a co to jest parafia? Ów ojciec przystanął, pomyślał i spokojnie dziecku wyjaśnił: – Parafia to taka rodzina w Kościele... Muszę przyznać, że byłam pod wrażeniem prostej i jakże trafnej odpowiedzi tego młodego ojca. Miał rację, w tych dniach szczególnie czujemy, że jesteśmy parafialną rodziną. Gromadzimy się na nabożeństwach, na których czytane są zalecki i niebo łączy się z ziemią; wspólnie modlimy się za naszych bliskich zmarłych, za naszych duszpasterzy, za przyjaciół i krewnych, za tych wszystkich, których nam tak bardzo brakuje; po prostu za nimi coraz bardziej tęsknimy! Wieczny odpoczynek racz im dać Panie! A Światłość wiekuista niechaj im świeci. Amen.

Krystyna Kajdan

PS.
Polecam lekturę wierszy Tadeusza Kijonki o sprawach ostatecznych. Poeta był naszym parafianinem, odszedł do Pana 30 czerwca br.


Tadeusz Kijonka

DO KOŃCA

Ostatnia noc
przed dniem ostatnim.
A może dzień ostatni,
przed ostatnią nocą.

Lecz czy na pewno, bo tego
nigdy nie wiadomo,
gdy jak co dnia wschodzi słońce
i do krwi sierp swój ostrzy
bezlitosny księżyc.

Jeszcze tylko zwycięstwo
Już ostatnie po wszystkim;
w jednej chwili na zawsze
bez litości nad sobą.

BILANS

A co po drugiej stronie –
Czy tam wszystkiego koniec?
Nic po mrówce, motylu,
Po życiu, co tylko chwilą.

A co na drugim brzegu –
Co tam, czy też niczego?
Ostatni włos a przepadł
I rzęzi dusza ślepa.

A co to za bandaże –
Więc tylko tyle z marzeń?
Dwie w kącie chrome kule
Podpierają się bólem.

Odtąd na zawsze niczyj
Swych dni się nie doliczysz.
Po wszystkim – siny osad.
I w kącie – rdzawa kosa.

24. Niedziela Zwykła - 17 września 2017

Parafia nasza świętuje dziś Uroczystość Odpustową ku czci Najświętszego Imienia Maryi. Bardzo serdecznie witamy wszystkich Miłych Gości i Drogich Parafian. Niech nasze uwielbienie Imienia Maryi przyczyni się do wzrostu Bożej łaski w nas.
Witamy serdecznie w naszej wspólnocie Ks. Tadeusza Skrzypczyka, diecezjalnego moderatora Odnowy w Duchu Świętym, który pełni posługę Słowa i odprawi sumę odpustową.

 W naszym kościele można dziś zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami tzn. spowiedź, Komunia św., modlitwa w intencji Ojca św. oraz wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.

Zapraszamy zamiast Nieszporów na koncert „W DRODZE DO ŚWIĘTEJ GÓRY pieśni pątników do Mateczki Najjaśniejszej idących” dziś o godz. 16:30.

W poniedziałek przypada Święto Św. Stanisława Kostki, patrona Polski i młodzieży. W związku z tym zapraszamy w poniedziałek młodzież, a zwłaszcza kandydatów do bierzmowania na Mszę św. na 18:00, a potem na kolejne spotkanie formacyjne do salki. Obecność kandydatów na spotkaniu obowiązkowa.

W środę obchodzimy wspomnienie św. męczenników koreańskich: Andrzeja Kim Taegon, Pawła Chong Hasang i towarzyszy.

W czwartek obchodzimy Święto św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty.

W czwartek zapraszamy na osobistą adorację Pana Jezusa od 17:00 do 18:00.

W czwartek o 19:00 na probostwie odbędzie się spotkanie Parafialnej Rady Duszpasterskiej.

Dzieci Maryi zapraszamy w piątek o 15:30 do domu katechetycznego.

W piątek na 16:30 zapraszamy dzieci i gimnazjalistów na Mszę św. szkolną.

Młodzież zapraszamy w piątek na Mszę św. wieczorną i spotkanie oazowe w salce.

Spotkania dzieci animujące liturgię odbywają się w zakrystii w piątki o 16:00 oraz w niedziele o godz. 10:00. Zapraszamy nowe dzieci chętne do włączenia się w tę posługę.

W sobotę obchodzimy wspomnienie św. Pio z Pietrelciny.

Kolekta w przyszłą niedzielę przeznaczona będzie na WTUŚ.

Niech Mi się stanie według Twego słowa

W tę ostatnią niedzielę Adwentu liturgia uprzedza znaczenie Narodzenia Jezusa: Bóg chce zamieszkać pośród ludzi. „Kamieniami”, z których budowane jest mieszkanie Boga-z-nami są ci wszyscy, którzy umieją powiedzieć Bogu tak, zaczynając od Maryi i Józefa, aż po ogół wierzących. Świat jest powołany do stania się w ten sposób mieszkaniem Boga, domem, w którym Bóg może mieszkać. Dlatego dzisiejsza Ewangelia po raz kolejny proponuje nam zwiastowanie Maryi. Bóg wypełnia swoją obietnicę i wkracza w historię, aby przemienić ją od środka.

W spotkaniu anioła z Maryją nie mamy opanować pewnego pojęcia (że Jezus jest Mesjaszem), ale przebyć pewną historię, aby rozpoznać w niej obecność Boga. Każdy etap otwiera nowy odcinek drogi; przy każdym spotkaniu Pan prosi, by szukać Go dalej. Wiara Maryi jest wiarą kobiety, która słucha słowa Bożego i staje się Jego mieszkaniem. Do tego jesteśmy powołani także my: poddani prymatowi słowa Bożego, przynależący do Pana, posłuszni Jemu.

Giovanni C.
(z włoskiego tłumaczyła: Katarzyna Wasiutyńska)

 


 

 

EWANGELIA
(Łk 1,26-38)

 

Wiara Maryi i jej całkowite zawierzenie się woli Ojca dały początek największemu wydarzeniu w dziejach świata. Oto pocznie i porodzi Syna! Dziewica poślubiona Józefowi – mężowi z królewskiego rodu Dawida – zgodziła się przyjąć Boga do swojego życia. Odtąd życie to będzie z Nim związane w sposób jedyny i niepowtarzalny, tak jak życie dziecka jest związane z życiem swojej matki.

Zaproszenie dla młodzieży

W najbliższym czasie po raz trzeci przyjadą do Polski - tym razem na Śląsk - Rodzice błogosławionej Chiary Luce Badano, jednej z patronek Światowych Dni Młodzieży. Pragniemy serdecznie zaprosić młodzież z naszej parafii na spotkanie z nimi w parafii bł. Karoliny Kózkówny w Tychach, ul. ks. Józefa Tischnera 50 w niedzielę 16 lutego br.

W programie:
Godz. 9.00 - Msza święta
Godz. 10.30 - spotkanie z młodzieżą Archidiecezji w Domu Parafialnym przy kościele.
Warto się wybrać!

Duszpasterstwo Młodzieży Archidiecezji Katowickiej

Strona 1 z 61

Parafia
Najświętszych Imion
Jezusa i Maryi

ul. Przyklinga 12, 
40-551 Katowice-Brynów
tel. 32 251 86 60
brynow.jm@archidiecezja.katowice.pl


Msze Święte:

niedziele i święta:
7:30, 9:00, 10:30, 12:00, 18:00

dni powszednie:
8:00, 18:00

piątki
8:00, 16:30 (szkolna), 18:00


Nabożeństwa

Adoracja Najświętszego Sakramentu
czwartek 17:00 – 18:00

Nabożeństwo ku czci Serca Pana Jezusa
pierwszy piątek 8:30, 18:30


Kancelaria Parafialna

poniedziałek
9:00-10:00
wtorek, czwartek, piątek
9:00-10:00, 17:00-18:00

 

chrzty i roczki
1. niedziela miesiąca 12:00

 

protokoły przedślubne
po mszy św. wieczornej - po umówieniu


numer konta bankowego:
BOŚ: 05 1540 1128 2001 7050 4713 0001


 

Szukaj na stronie