Bez kategorii

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...

(wspomnienie o śp. Panu Ryszardzie Liebichu)

Z wielkim żalem i smutkiem przystąpiłam do napisania tego wspomnienia o Panu Ryszardzie Liebichu, który odszedł do Pana 11 stycznia br. w wieku 62 lat po ośmiu latach walki z ciężką chorobą nowotworową. Jego pogrzeb odbył się 15 stycznia br. w parafii Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Katowicach – Piotrowicach. Oprócz miejscowego duszpasterza ks. Krzysztofa Kregel mszę św. pogrzebową koncelebrowali ks. proboszcz Eugeniusz Krasoń i ks. proboszcz Jarosław Paszkot. Była to okazja, aby z wdzięcznością ofiarować w intencji Zmarłego modlitwę i Komunię świętą, aby jego najbliższej Rodzinie złożyć kondolencje i wyrazy szczerego współczucia. Nie mogło więc na tym pogrzebie zabraknąć delegacji z naszej parafii.

Pan Rysiek, bo tak się do niego zwracaliśmy, od ponad 20 lat – prawdopodobnie od 8 czerwca 1997 roku – przygotowywał do druku teksty i ilustracje do naszej parafialnej gazetki, a poleciła go naszemu ówczesnemu księdzu proboszczowi Eugeniuszowi Krasoniowi red. Stanisława Warmbrand. W okolicznościowym artykule na 18-lecie naszej parafialnej gazetki Michał Lubina tak o nim pisał: - Od bardzo też dawna matryce do druku co tydzień przygotowuje Pan Ryszard Liebich. Za tym przygotowaniem kryje się kawał solidnej roboty: Pan Ryszard wykonuje ostateczny skład komputerowy, w tym zwłaszcza „łamie tekst”, ustala grafikę gazetki i wprowadza ilustracje.
Pamiętam, że kiedyś oddawałam swoje teksty do kolejnych numerów gazetki Księdzu Proboszczowi, a potem przyjeżdżał po te materiały p. Rysiek i zajmował się dalszą pracą nad przygotowaniem gazetki do druku. Naszą współpracę po latach znacznie ułatwił i usprawnił internet, bo w ostatnim czasie wysyłałam Panu Ryśkowi wszystko pocztą elektroniczną. Wszelkie uwagi wymienialiśmy drogą e-mailową najczęściej w czwartkowe wieczory i piątkowe ranki, by wieczorem w piątek mógł się już pojawić na stoliku w naszym kościele kolejny numer „PARAFII U JEZUSA I MARYI”.
Muszę przyznać, że współpraca z p. Ryśkiem była znakomita; był bardzo wyrozumiały i dyspozycyjny, gdy z jakichś zawodowych lub rodzinnych względów nie zdążyłam na czas z tekstami, albo wysyłałam je dopiero późną nocą. O tym, że jest tak poważnie chory dowiedziałam się, gdy kiedyś telefonicznie poprosił mnie o wcześniejsze przesłanie tekstów, czasem z dwutygodniowym wyprzedzeniem, gdy wybierał się do szpitala, bo jak mówił: – Muszę się znów poddać chemioterapii, tak na wszelki wypadek, ale proszę się nie przejmować, gazetka będzie na czas. I nigdy nie zawiódł... Był niesamowicie pogodnym i pełnym nadziei człowiekiem. Na jego twarzy zawsze gościł uśmiech. Mimo choroby z radością przyjął kilka miesięcy temu propozycję ks. proboszcza Eugeniusza Krasonia, aby współuczestniczyć także w powstawaniu biuletynu parafialnego dla parafii pw. św. Jacka w Ochojcu. Nie rozczulał się nad sobą, tylko pracował do końca. I zdążył przygotować swego syna Tomasza, aby teraz on kontynuował jego dzieło i współpracował z obu parafiami przy wydawaniu kolejnych numerów gazetki.
Podczas wymiany e-mailowej korespondencji dotyczącej ostatniego numeru gazetki, jaki przygotował jeszcze p. Rysiek dla naszej parafii, a była to gazetka na niedzielę 7 stycznia br. z wielką nadzieją dzielił się ze mną swoim stanem zdrowia po radioterapii. 2 stycznia tak pisał:
Pani Krystyno droga! Serdecznie pozdrawiam i życzę Pani przede wszystkim zdrowia w tym Nowym 2018 Roku i pociechy z wnuka Kubusia. U mnie nadzieja ciągle rośnie, ważę co prawda 54 kg (19 grudnia ważyłem 61), ale powoli zaczynam jeść coraz więcej, bo obrzęk po antybiotykach znika – powoli, bo powoli, ale jest poprawa (przynajmniej tyle). Jestem słaby i wycieńczony i muszę uważać na wszystkie infekcje dookoła. Pod tym względem jest gorzej niż po chemioterapii, no ale trzeba przyjmować to, co życie niesie i się z tym godzić.
Zapewniałam Pana Ryśka o modlitwie i podziwiałam jego niesamowitą pokorę w przyjmowaniu choroby. 5 stycznia przesłał mi – wraz z wydrukiem gazetki na 7 stycznia 2018 r. – kolejne wieści, tym razem jak się okazało, ostatnie:
Powoli, powoli, a obrzęki się zmniejszają. Odzyskuję wiarę w siebie, no i ciągle walczę z niedożywieniem. Te stracone 10 kilogramów będzie trudno nadrobić, ale jem coraz więcej, bo obrzęki w krtani i gardle się zmniejszają. Mogę połykać bez bólu w krtani coraz większe kawałki jedzenia – oczywiście rozmiękłe i rozdrobione. A jeżeli już czuję ból, to biorę APAP i po jakimś czasie mogę znowu coś w siebie wlać. Myślę, że ważne, by nie tracić nadziei – i to właśnie robię.
Przepraszam za zawracanie głowy moją chorobą, ale chciałem podzielić się z Panią chociaż tym małym postępem w rekonwalescencji, który wlewa w moje serce otuchę.
W moim sercu także pojawiła się wówczas nadzieja, że p. Rysiek pokona chorobę, że wróci do sił i zdrowia. Pan Bóg miał jednak inne plany. 11 stycznia br. zaprosił go na wieczną ucztę w niebie, gdzie nie będzie już musiał zażywać przeciwbólowych leków, gdzie będzie wieczna radość i wesele, gdzie kiedyś wszyscy się spotkamy. Bo jak powiedział ks. Krzysztof Kregel w homilii pogrzebowej: – Żyjemy i umieramy dla Boga. Nikt z nas nie żyje dla siebie.
23 stycznia w brynowskim kościele została odprawiona msza św. w intencji śp. Ryszarda Liebicha. Modliliśmy się właśnie o radość życia wiecznego dla niego. Na zawsze pozostanie w naszej wdzięcznej pamięci i będzie nieodłączną częścią historii naszej gazetki. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Amen.

Krystyna Kajdan

Ważne zaproszenie dla mieszkańców Katowic

W 2018 roku rozpoczął się II cykl spotkań edukacyjnych z zakresu profilaktyki raka jelita grubego. Serdecznie zapraszamy mieszkańców Katowic do udziału w grupowych spotkaniach informacyjno-edukacyjnych z zakresu profilaktyki raka jelita grubego.

Spotkania są realizowane w ramach projektu pn. „Program profilaktyki i wczesnego wykrywania raka jelita grubego”, który jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Wartość dofinansowania z UE: 245 473,74 zł. Projekt jest realizowany w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014–2020.
Podczas spotkań w placówkach Miejskich Domów Kultury w Katowicach będzie można poznać zasady zdrowego stylu życia (w tym prawidłowej diety) zapobiegające m.in. powstawaniu raka jelita grubego. Spotkania są prowadzone przez wykwalifikowaną kadrę medyczną Partnera projektu, tj. Ośrodka Diagnostyki i Leczenia Chorób Kobiecych oraz Schorzeń Sutka TOMMED – Bula Tomasz z siedzibą w Katowicach przy ul. Żelaznej 1.
W spotkaniach mogą wziąć udział mieszkańcy, którzy w ciągu ostatnich 10 lat nie mieli wykonanego pełnego badania kolonoskopowego, z następujących grup wiekowych:
50–65 lat, niezależnie od wywiadu rodzinnego,
40–49 lat, które mają krewnego pierwszego stopnia, u którego rozpoznano raka jelita grubego,
25–49 lat, z rodzin, w których wystąpił dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością̨ (HNPCC). W tej grupie osób konieczne jest potwierdzenie rozpoznania przynależności do rodziny HNPCC z poradni genetycznej na podstawie spełnienia tzw. kryteriów amsterdamskich i ewentualnego badania genetycznego. Członkowie takiej rodziny powinny mieć powtarzane kolonoskopia co 2–3 lata, chyba że badanie genetyczne wskaże, że u danej osoby nie ma mutacji genetycznych i że dana osoba może być zwolniona z wykonywania kontrolnych (nadzorczych) kolonoskopii.
Zgłoszenia do udziału w spotkaniach mogą być dokonywane telefonicznie pod nr tel. 32 350 11 00, 32 607 21 15, 32 607 21 59 lub 664 136 675, drogą e-mailową na adres Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. lub osobiście w Biurze Projektu znajdującym się w Ośrodku TOMMED w Katowicach przy ul. Fredry 22, p. 142, od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00-15:30 bądź w miejscu spotkania bezpośrednio przed jego rozpoczęciem. Liczba miejsc jest ograniczona. O udziale w spotkaniach decyduje kolejność zgłoszeń. Poniżej podajemy adresy i terminy spotkań w I kw. 2018 roku:
MDK ul. Franciszkańska 33 - 31.01.2018 - godz. 17:00
MDK ul. Jankego 136 - 02.02.2018 – godz. 16:30
MDK ul. sołtysia 25  07.02.2018 – godz. 16.30
MDK ul. Boya-Żeleńskiego 83 - 09.02.2018 – godz. 16:30
MDK ul. Grażyńskiego 47 - 16.02.2018 – godz. 17:00
MDK ul. Kołodzieja 42 - 21.02.2018 – godz. 16:30
MDK ul. Jankego 136 - 23.02.2018 – godz. 16:30
MDK ul. Stellera 4 - 28.02.2018 – godz. 16:30
MDK ul. Grażyńskiego 47 - 02.03.2018 – godz. 17:00
MDK ul. Krzyżowa 1 - 07.03.2018 – godz. 16.30
MDK ul. Markiefki 44A - 09.03.2018 – godz. 16:30
MDK ul. Marcinkowskiego - 14.03.2018 – godz. 16:30
MDK ul. Jankego 136 - 16.03.2018 – godz. 16:30

Źródło informacji: www.katowice.eu

O Radości chrześcijańskiej

Papież Paweł VI – Adhortacja apostolska GAUDETE IN DOMINO (fragmenty)
RADUJCIE SIĘ W PANU, ponieważ jest On blisko wszystkich, którzy Go wzywają w prawdzie!
(…) Jest prawdą, że służbę jednania przychodzi Nam wykonywać wśród niemałych rozterek i trudności, ale budzi ją w Nas i umacnia radość Ducha Świętego. Przeto tę ufność, jaką Apostoł Paweł pokładał we wspólnocie Koryntian, i My z całą prawdziwością możemy powtórzyć przenosząc ją na cały Kościół: "Pozostajecie w sercach naszych na wspólną śmierć i wspólne z nami życie. Z wielką ufnością odnoszę się do was... Pełen jestem pociechy, opływam w radość w każdym ucisku". Zaprawdę i Nas miłość przynagla, byśmy was zachęcili do uczestnictwa w tej nad obfitej radości, która jest darem Ducha Świętego.
Odczuliśmy więc wewnętrzną i szczęsną potrzebę skierowania do was (…) Adhortacji Apostolskiej na temat radości chrześcijańskiej, radości w Duchu Świętym. Chcielibyśmy na cześć boskiej radości wyśpiewać jakby hymn, który by się rozlegał w całym świecie, a najbardziej w Kościele; w tym oczywiście zamiarze, ażeby radość rozlała się w sercach ludzi razem z miłością, której ona jest owocem przez Ducha Świętego, który został nam dany. Pragniemy także, aby wasza radość złączyła się z Naszą radością, celem duchowego wyposażenia w pociechę Kościoła Bożego i tych wszystkich ludzi, którzy ochotnym sercem zapragną przyłączyć się do tego obchodu.
Potrzeba radości w sercach wszystkich ludzi
Głosiciel chrześcijańskiej radości winien należycie dostrzegać to zewnętrzne i wewnętrzne świadectwo, które Bóg, stwórca wszechrzeczy, daje o sobie w stworzeniu: "A Bóg widział, że było dobre". Bóg, zanim jeszcze obwieścił siebie za pomocą Objawienia, już powołując człowieka do życia we wszechświecie, co jest dziełem jego potęgi, mądrości i miłości, uzdolnił jego rozum i serce, zarówno do prawdy, jak i do radości. Należy więc zważać na to wołanie, które jakby zapowiedź boskiej tajemnicy wyrywa się z serca człowieka od wczesnych lat dzieciństwa, co się zdumiewa i zachwyca, aż do pogodnej śmierci. Czyż człowiek, zwracając się bacznie do świata, nie przeżywa oprócz naturalnego pragnienia poznania go i posiadania także chęci dopełnienia siebie i uszczęśliwienia? Każdy wie dobrze, że to szczęście ma wiele stopni. Najbardziej znamienną jego postacią jest radość, albo "szczęście" w ścisłym znaczeniu, doznawane wtedy, kiedy człowiek za pomocą swoich najwyższych władz cieszy się posiadaniem jakiegoś dobra poznanego i kochanego . Tak to człowiek doznaje radości, kiedy godzi się z przyrodą, a zwłaszcza kiedy spotyka się z innymi ludźmi, razem z nimi uczestniczy w załatwianiu spraw i przyłącza się do wspólnoty z nimi. Szczególniej doznaje on radości, czyli szczęścia duchowego, wtedy, kiedy jego duch posiada Boga, poznając Go i kochając jako najwyższe i niezmienne dobro. Poeci, artyści ludzie obdarzeni wzniosłym umysłem, a także zwyczajni mężczyźni i kobiety, zdatni do dostrzegania jakiegoś wewnętrznego światła, czy to żyjący w czasach przed Chrystusem, czy też w obecnej epoce i wpośród nas, mogli i mogą doznawać coś z owej radości, która jest w Bogu. Lecz któż zaprzeczy, że tego rodzaju radość zawsze jest niedoskonała, słaba, ulegająca przeciwnościom? Jest dziwnym paradoksem, że świadomość tych czynników, które tworzą prawdziwe szczęście - poza marnymi i doczesnymi rozkoszami - zawiera również pewność przeświadczenia, że nie ma szczęścia doskonałego. (…) Wydaje się Nam, że ten dziwny paradoks i ta trudność osiągnięcia szczęścia ujawniają się szczególnie w czasach obecnych: i to też jest przyczyną tego Naszego orędzia. Społeczność ludzka, bogata w wynalazki techniczne, mogła pomnożyć okazje do rozrywek, ale z trudem przychodzi jej rodzenie radości. Pochodzi ona bowiem skądinąd, jako że jest duchowa. Chociaż często nie brakuje pieniędzy, wygody, opieki zdrowotnej, zabezpieczenia materialnego, to jednak niestety wielu podlega zniechęceniu, nudzie i smutkowi, prowadzą one niekiedy do lęku i rozpaczy, których nie potrafi usunąć ani pozorna wesołość, ani szaleńcza żądza przyjemności na zawołanie, ani sztuczny tzw. raj. Czyżby ludzie czuli może, iż nie potrafią opanować postępu przemysłowego, albo że nie potrafią należycie, po ludzku kierować życiem społecznym? Czyżby przyszłość wydawała się wielce niebezpieczna, a życie ludzi tak bardzo zagrożone? Czy raczej nie chodzi o samotność, o gwałtowne a niespełnione pragnienie miłości i przyjaznej obecności, oraz o jakiś czczy i próżny stan rzeczy, który trudno należycie określić? Z drugiej strony, w wielu krajach, a także wpośród nas, ogrom cierpień cielesnych i moralnych powiększał się: tak wielu przymiera głodem, tak wielu ginie w niepotrzebnych walkach, tak wielu jest wyrzuconych na margines życia!
(…) Jednak ta sytuacja nie powstrzymuje Nas od mówienia o radości, od nadziei na radość, bo współcześni nam ludzie uwikłani w błędy, potrzebują doznania radości i usłyszenia jakby jej pieśni. Głęboko współczujemy tym, którzy będąc ściśnięci różnego rodzaju nędzą i cierpieniem pogrążają się w ciemnościach smutku. Myślimy zwłaszcza o tych, którzy pozbawieni są środków do życia, nie mają pomocy ni przyjaciół, i widzą, że ich ludzka nadzieja obraca się wniwecz. Z nimi to łączymy się jak najściślej w modlitwie i darzymy ich uczuciem miłości. Nie chcemy, aby ktokolwiek upadał na duchu; wręcz przeciwnie, szukamy środków zaradczych dla wniesienia światła. (…) Ludzie wspólnymi siłami powinni dążyć do tego, żeby wiele narodów, cierpiących niedostatek, zaopatrzyć przynajmniej w minimum jakiegoś wsparcia, dobrobytu, bezpieczeństwa, sprawiedliwości, rzeczy koniecznych do szczęścia, których są pozbawione. Takie solidarne działanie już jest dziełem Bożym i odpowiada wyraźnie Chrystusowemu przykazaniu. Przynosi ono pokój, przywraca nadzieję, umacnia wspólnotę, otwiera na radość dusze, tak tych co dają, jak i tych co przyjmują, bo "więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu". Ileż to razy zachęcaliśmy was Bracia i synowie najmilsi abyście z ochotą czynili ziemię bardziej przydatną i bardziej braterską, i abyście bez zwłoki zaprowadzali sprawiedliwość i miłość dla pełnego postępu wszystkich! (…) Niech każdy uważa, by nie zapomniał o tym pierwszym obowiązku miłości względem bliźniego, bez którego mówienie o radości brzmiałoby fałszywie. Należy również cierpliwie podjąć trud edukacji czy reedukacji umysłów w pełną prostoty umiejętność korzystania z wielorakich radości ludzkich, jakich Bóg Stwórca użycza nam na tę doczesną pielgrzymkę. Chodzi mianowicie o głęboką radość z istnienia i życia; o radość połączoną z czystą, uświęcającą miłością: o radość uspokajającą, czerpaną z przyrody i milczenia: o radość surowej powagi, jaką rodzi dzieło dokładnie wykonane; o radość i przyjemność spowodowane wypełnieniem obowiązku, o radość czystą, jaka płynie ze skromności, służby i uczestnictwa we wspólnocie; o radość mozolną, pochodzącą z poświęcenia się. Chrześcijanin może te formy radości oczyszczać, uzupełniać, uszlachetniać, ale nie wolno mu nimi pogardzać. Chrześcijańska radość wymaga, aby człowiek był zdolny do korzystania z radości naturalnych. Wszak Chrystus często brał je za punkt wyjścia do głoszenia Królestwa Bożego. (...) Nie można pominąć milczeniem smutku ludzi pozbawionych wiary, ilekroć mianowicie duch ludzki stworzony na obraz i podobieństwo Boga, a przez to z natury swej skierowany do Niego, jako do swego najwyższego i jedynego dobra - nie poznaje Go jasno i nie kocha, a stąd nie przeżywa tej radości, jaką niesie choćby niedoskonałe poznanie i pewna wiedza, dzięki czemu wierzy, że istnieje z Nim więź, której nawet śmierć nie może rozerwać. Któż nie pojmowałby słów św. Augustyna: "Stworzyłeś nas. Panie, dla Siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie"? Dlatego, kiedy człowiek usiłuje zbliżyć się do Boga i równocześnie odwraca się od grzechu, wtedy rzeczywiście może doznawać radości duchowej. Niewątpliwie "ciało i krew" są tutaj bezsilne. Ale Objawienie może otworzyć tę drogę, a łaska dokonać tej przemiany. Wobec tego powzięliśmy zamiar, aby przywołać was do źródeł radości chrześcijańskiej. Możemy to uczynić jedynie przez rozważenie myśli Boga, przez wsłuchanie się w radosne orędzie Jego miłości.
Zapowiedź radości chrześcijańskiej w Starym Testamencie
Istota radości chrześcijańskiej polega na duchowym uczestnictwie w tej bezmiernej radości, boskiej i zarazem ludzkiej, jaka istnieje w sercu Jezusa Chrystusa uwielbionego. Kiedy bowiem Bóg Ojciec w biegu historii rozpoczął oznajmiać "tajemnicę swej woli, według swego postanowienia, które powziął w Jezusie Chrystusie dla dokonania pełni czasów", zaraz ta radość pojawiła się wpośród Ludu Bożego, w sposób tajemniczy, jeszcze bez wyjaśnienia jej natury. I tak Abraham, ojciec nasz, upewniony o wypełnieniu się kiedyś obietnicy i ufający wbrew nadziei, po narodzeniu syna Izaaka otrzymał prorockie pierwociny tej radości. Ta jego radość w pewien sposób przemieniła się poprzez próbę śmierci, kiedy ów syn jedyny został mu zwrócony żywy, który stał się figurą zmartwychwstania Syna Jednorodzonego, obiecanego jako ofiara dla dokonania Odkupienia. Abraham rozradował się na myśl o ujrzeniu dnia Jezusa Chrystusa, dnia zbawienia: "ujrzał i ucieszył się". Radość ze zbawienia pomnażała się następnie i udzielała z biegiem historii prorockiej starożytnego ludu Izraela. Zachowywała się i odżywała stałe podczas ciężkich klęsk, jakie sprowadzała na lud wybrany jego niewierność oraz prześladowania od zewnątrz, które go odwodziły od swego Boga. Ta więc radość, najeżona trudnościami i wciąż powstająca, jest właściwa ludowi, który wywodził się od Abrahama (...).
Radość według Nowego Testamentu
Te przedziwne obietnice, w ciągu wieków i wśród ogromnych klęsk, podtrzymywały mistyczną nadzieję starożytnego ludu Izraela. Przekazał on je Kościołowi Chrystusowemu, dlatego zawdzięczamy mu niektóre tony, co dźwięczą bardzo często w tej pieśni pełnej radości. Wszakże wiara i doświadczenie chrześcijańskie Ducha uczy, że ten pokój udzielony przez Boga, co jak wezbrana rzeka rozlewa się przy nadejściu czasu pocieszenia, wiąże się z przyjściem i obecnością Chrystusa. Nikt nie został wykluczony z radości przyniesionej przez Pana Jezusa. Wielka radość bowiem, obwieszczona przez Aniołów w noc narodzenia Chrystusowego, rzeczywiście należy do całego ludu, mianowicie do ludu Izraela, który wtedy Zbawiciela pilnie wyczekiwał i do niezliczonych ludów, tych wszystkich, którzy z biegiem czasu przyjmą tę samą nowinę, starając się dostosować do niej swe życie. Najpierw została ona zaniesiona przez Gabriela archanioła do Najśw. Maryi Dziewicy, której hymn "Magnificat" już był pieśnią wielkiego rozradowania wszystkich poniżonych. Kiedy odmawiamy Różaniec, tajemnice, zwane radosnymi, nawiązuje do tego niewysłowionego zdarzenia, które stanowi niejako centrum i szczyt historii, a mianowicie przyjścia na ziemię Emanuela, "Boga z nami". Także Jan Chrzciciel, który otrzymał zadanie obwieszczenia Go oczekującemu ludowi Izraela, rozradował się z Jego obecności, w łonie swej matki. A kiedy Jezus zaczyna wypełniać swoją posługę, Jan "doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca". Zatrzymajmy się teraz na kontemplacji Jezusa Chrystusa, w Jego życiu ziemskim. W swoim człowieczeństwie doznał On naszych radości i oczywiście poznał, potwierdził i obwieścił całą gamę radości ludzkiej, radości prostej i powszechnej, jaka wszystkim łatwo jest dostępna. Jego najwznioślejsze życie wewnętrzne nie umniejszyło realizmu jego poznania ani jego wewnętrznego odczuwania. Podziwia więc ptaki niebieskie i lilie polne, natychmiast nawiązując do tego spojrzenia, jakim Bóg na samym początku historii patrzył na stworzenia. Chętnie wspomina radość człowieka, który sieje i żniwuje, który znachodzi skarb ukryty, pasterza, który przywiódł zagubioną owcę, albo kobietę, która odszukała zapodzianą drachmę; mówi o radości tych, którzy zostali zaproszeni do świętowania, czy to na godach weselnych, czy u ojca, który przyjmuje powracającego syna marnotrawnego, czy to kobiety, która porodziła dziecię. Jezus widział w tych ludzkich radościach taką wagę i moc, że posłużył się nimi jako znakami duchowych radości w Królestwie Bożym: radości ludzi wchodzących do tego Królestwa, powracających do niego, i tam pracujących, czy też Ojca, który ich przyjmuje. Sam Jezus ze swej strony okazuje zadowolenie i delikatność uczucia, kiedy staje się tak łatwo dostępny dla dzieci, chcących przyjść do Niego. Dla bogatego młodzieńca, wierzącego i pragnącego wyższej doskonałości, dla przyjaciół, którzy jak Marta, Maria i Łazarz, goszczą Go w swoim domu. Najbardziej zaś cieszy się, gdy widzi, że słuchacze przyjmują Jego słowa, że opętani zyskują wyzwolenie, że kobieta grzeszna lub celnik, jak Zacheusz, nawracają się do czynienia dobrze, że wdowa daje jałmużnę ze swego ubóstwa. Bardzo się cieszy widząc, że Królestwo, zakryte przed mądrymi i roztropnymi, zostało objawione maluczkim. Zaprawdę, Chrystus, ponieważ "doświadczył wszystkiego na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu", przyjął jako dar Boży i doświadczył radości uczuciowych i duchowych; niezmordowanie "ubogim głosił dobrą nowinę o zbawieniu, a smutnym radość". O tym posiewie radości świadczy szczególnie Ewangelia według św. Łukasza. Jezusowe cuda, słowa przebaczenia są tyluż znakami boskiej dobroci: "Cały lud cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego", i wychwalał Boga. Zatem chrześcijanin ma za wzorem Chrystusa korzystać z radości ludzkich, jakich udziela mu Stwórca, dziękując za nie Ojcu niebieskiemu.
(…) Radość trwania w miłości Bożej zaczyna się wprawdzie na ziemi i jest właściwa Królestwu Bożemu. Ale udzielana jest tym, którzy idą wyboistą drogą. Dlatego potrzebne jest całkowite zaufanie do Ojca i Syna oraz duch przedkładający Królestwo Boże nad inne sprawy. Ewangelia Jezusa Chrystusa obiecuje radość, wszakże radość bardzo wymagającą. Czy nie taka miłość jawi się w błogosławieństwach? "Błogosławieni jesteście ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. Błogosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie". Tak więc Duch Święty, pochodzący od Ojca i Syna, których jest wzajemną i żywą miłością, udziela się odtąd Ludowi nowego Przymierza i każdemu duchowi, który otwiera się na Jego wewnętrzne działanie. On czyni nas swoim mieszkaniem: "słodki gość duszy". Wespół z nim zamieszkują serce Człowieka Ojciec i Syn. Tenże Duch Święty rozbudza w nim synowską modlitwę, która wyrywa się z głębi duszy i wyraża uwielbienie, dziękczynienie, przebłaganie i prośbę. Wtedy możemy zażywać radości ściśle duchowej, owocu Ducha Świętego. (…)
Przypis redakcji:
Nasze serce może stać się Betlejem, gdzie zamieszka Emmanuel – Bóg z nami. Znajdźmy w tę niedzielę chwilę czasu, by Go ugościć. Papież Jan XXIII powiedział, że do Nieba nie wpuszczają ponuraków, tylko ludzi, którzy potrafią się radować. Usłyszmy więc dzisiejsze wezwanie Kościoła: Bądź radosny! Nie zamykaj się w samotności i smutku. Jezus jest zawsze z Tobą!

Herb Archidiecezji Katowickiej

Oprócz herbów biskupów katowickich i pomocniczych, zwyczaje heraldyczne mogą przyjmować również różne instytucje kościelne takie jak: zakony, zgromadzenia zakonne, czy kapituły a także sama archidiecezja. Niektóre diecezje mają przywilej posiadania herbu historycznego o wielowiekowej tradycji. Jednakże Kościół jest instytucją żywą, także pod względem administracyjnym i w tym zakresie następują pewne zmiany. Tak jest w przypadku diecezji katowickiej, która podniesiona została przez papieża Jana Pawła II w 1992 r. do rangi archidiecezji. W związku z Jubileuszem 25-lecia Archidiecezji Katowickiej powstał herb, który podkreśla istotne jej elementy.
Herb przedstawia tarczę trójdzielną. W polu górnym, w kolorze jasnego dolomitu, widnieje wizerunek Matki Bożej Piekarskiej, głównej patronki Archidiecezji. Od strony patrzącego na tarczę, w polu dolnym prawym, żółtym, znajduje się św. Jacek – główny patron Archidiecezji i Metropolii Górnośląskiej. W polu dolnym lewym, niebieskim, umieszczono Archikatedrę Chrystusa Króla z herbem Górnego Śląska, czyli z orłem złotym na błękitnym polu. Barwy dolnych pól tarczy nawiązują do flagi Górnego Śląska. Kolor górnego pola nawiązuje do zewnętrznej kolorystyki katowickiej katedry. Cała tarcza opleciona jest kolorem czarno-zielonym, co nawiązuje do flagi górniczej – istotnej grupy społecznej tego regionu. Pod tarczą wstęga biała z inskrypcją: ARCHIDIOECESIS KATOVICENSIS (Archidiecezja Katowicka).

Projekt: ks. Grzegorz Śmieciński
Wykonanie: Kamil Kątny
źródło: www.archidiecezja.katowice.pl

Sługa Boży Domenico Mangano

11 listopada 2017 r. w Centrum Mariapoli w Castelgandolfo odbyła się uroczysta Msza święta, podczas której otwarto proces beatyfikacyjny Domenika Mangano. Prośba o rozpoczęcie procesu została kilka miesięcy wcześniej przedstawiona biskupowi Albano Marcellowi Semeraro. Ceremonii przewodniczył kard. João Braz de Aviz, Prefekt Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Wspólnot Życia Apostolskiego, a poprzedzały ją momenty artystyczne i świadectwa przygotowane przez Ruch Focolari, który Mangano poznał w 1974 r.
Domenico Mangano urodził się 22 lutego 1938 r. w Anzi, w prowincji Potenza, później przeprowadził się do Viterbo. Po ukończeniu szkoły średniej wygrywa konkurs w Narodowym Instytucie Ubezpieczeń Społecznych w Pawii i uczęszcza tam na zajęcia na Wydziale Ekonomii i Handlu jako student pracujący. Po powrocie do Viterbo poznaje Marię Pię i pobierają się 24 sierpnia 1966 r. Rodzi się troje dzieci. Domenico przeżywa lata wielkiego zaangażowania w życie rodzinne, zawodowe, studenckie, w związku zawodowym, w Akcji Katolickiej, w naukę. Zajmuje się również polityką jako administrator publiczny w Viterbo.
Poznaje Ruch Focolari i do razu się do niego przyłącza wspólnie z żoną Marią Pią. Angażuje się w gałąź Wolontariuszy Boga, świeckich nastawionych na wcielanie charyzmatu Chiary Lubich, założycielki Ruchu, we wszystkich aspektach życia społecznego. Chiara Lubich mówiła o Domeniku, że widzi w nim mistyka.
Umiera w Viterbo 22 grudnia 2001 r. Rok wcześniej zostaje mu zdiagnozowany nieuleczalny nowotwór. Stawia czoła tej wiadomości świadomie, pisze, że „musi zamknąć pierwszy długi rozdział swego życia, składając go w miłosiernym sercu Jezusa, aby rozpocząć kolejny, całkiem nowy rozdział”.
Domenico odpowiedział na wezwanie Boga, by mu się podarować, „z gotowością, wiernością, stałością, lecz przede wszystkim z całkowitą wolnością sumienia” – pisze poseł Tommaso Sorgi po śmierci przyjaciela. Tak go opisuje: „aktywny i pełen pomysłów obywatel, zaangażowany i waleczny świecki, pełen ognia i zdecydowany polityk, autentyczny i bogaty wiarą chrześcijanin”.

Por.: http://it.radiovaticana.va/news/2017/11/11/al_via_la_causa_di_beatificazione_di_domenico_mangano/1348348
Tłum. Aleksandra Herman

Życiorys Stanisława Adamskiego – biskupa katowickiego

Dzisiaj mija 50. rocznica śmierci biskupa Stanisława Adamskiego

Właśnie dzisiaj – 12 listopada 2017 roku – przypada 50. rocznica śmierci biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego. Co ciekawe, również 12 listopada przyjął święcenia kapłańskie w 1899 roku, czyli 118 lat temu. Warto zatem przypomnieć sylwetkę tego biskupa, gdyż właśnie on 23 listopada 1945 roku poświęcił tymczasowy kościół w Brynowie przystosowany do użytku liturgicznego w przedwojennej świetlicy strzeleckiej. Początkowo był to kościół filialny parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. Dekretem tegoż biskupa z dnia 3 grudnia 1951 roku Brynów stał się samodzielną placówką duszpasterską (kuracją). Wiele więc mu zawdzięczamy. Biskup Adamski pochowany jest w krypcie katowickiej katedry – ostatnio pięknie odnowionej. Nowa polichromia zaprojektowana i wykonana przez dwoje artystów Joannę Piech i Romana Kalarusa zachwyca jasnymi barwami i artystyczną wizją Księgi Apokalipsy zapowiadającej nadejście Królestwa Bożego. Warto tam przy okazji zajrzeć i pomodlić się za biskupa Stanisława Adamskiego i pozostałych biskupów katowickich – Arkadiusza Lisieckiego i Herberta Bednorza.

Krystyna Kajdan

Życiorys Stanisława Adamskiego – biskupa katowickiego

Stanisław Adamski urodził się 12 kwietnia 1875 w Zielonej Górze, powiat szamotulski, w rodzinie dróżnika Piotra i Józefy z d. Wasilewska. Wykształcenie zdobył w Obrzycku, Wronkach (1886–1888) i gimnazjach Poznania i Międzyrzecza (1894–1896). Studia teologiczne odbył w seminarium duchownym w Poznaniu i Gnieźnie (1896–1899). Po święceniach kapłańskich (12 listopada 1899) pełnił liczne eksponowane funkcje w Gnieźnie i Poznaniu; w 1919 roku został mianowany prepozytem kapituły katedralnej w Poznaniu. W okresie poznańskim zaznaczył się szczególnie działalnością społeczną: był sekretarzem generalnym Diecezjalnego Związku Katolickich Robotników Polskich (1904–1910), założycielem i redaktorem tygodnika „Robotnik” (1904–1910), „Poradnik dla Spółek” (1911–1921), członkiem Zarządu Spółdzielni Kredytowej „Kasa UL” w Gnieźnie (1900), członkiem zarządu Związku Pol. Spółek Zarobkowych (1906) i jego Patronem (1911–1927), twórcą Unii Związków Spółdzielczych, członkiem Komitetu Organizacyjnego Banku Polskiego, a od 1923 roku członkiem Państwowej Rady Spółdzielczej, kuratorem i członkiem rady nadzorczej w Banku Spółek Zarobkowych SA, wiceprezesem rady nadzorczej i członkiem Komitetu Wykonawczego Spółki Akcyjnej H. Cegielski, członkiem rad nadzorczych Związkowej Centrali Maszyn SA z siedzibą w Poznaniu, Centrali Rolników SA w Poznaniu oraz Drukarni Bydgoskiej, prezesem Stowarzyszenia „Oszczędność” w Poznaniu, współzałożycielem Polskiego Zjednoczenia Zawodowego z siedzibą w Bochum. Na terenie Poznania Adamski posiadał także niekwestionowane zasługi dla rozwoju oświaty polskiej: członek zarządów Towarzystwa Czytelń Ludowych i Towarzystw Towarzystwa Pomocy Naukowej im K. Marcinkowskiego; wicedyrektor (1906–1910), dyrektor (1911–1923), prezes Rady Nadzorczej Drukarni i Księgarni św. Wojciecha (1923–1930), redaktor dwutygodnika oświatowego „Gazeta dla Kobiet” (od 1909 roku), redaktor „Ruchu Chrześcijańsko-Społecznego” (1902–1906), prezes Towarzystwa Wydawców Polskich (od 1913 roku), członek zarządu Fundacji Kórnickiej. W latach 1910–1930 zajmował się organizacją licznych związków kościelnych, w tym Związku Księży „Unitas” i Sodalicji Pań w Poznaniu. Należał do współorganizatorów i członków zarządu Związku Katolicko-Polskich Towarzystw Dobroczynnych na Wielkie Księstwo Poznańskie, był również organizatorem i kierownikiem Związku Katolickich Towarzystw Kobiet Pracujących (1906–1930) i Towarzystwa Pracownic Konfekcyjnych, członkiem zarządu Towarzystwa „Opieka Katolicka na Służbą Żeńską” w Poznaniu. W 1930 roku Adamski został pierwszym Dyrektorem Naczelnym Instytutu Akcji Katolickiej.

Wraz z wybuchem I wojny światowej Adamski włączył się w nurt działalności politycznej i niepodległościowej. W 1916 roku stanął na czele tajnej organizacji przygotowującej odrodzenie państwowości polskiej w Wielkopolsce. Obok Wojciecha Korfantego i Adama Poszwińskiego od końca grudnia 1918 roku stał na czele rządu dzielnicowego tzw. Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej, prowadząc rokowania z rządem polskim w Warszawie w sprawie warunków przyłączenia Wielkopolski do Rzeczypospolitej. Z listy Narodowego Stronnictwa Robotników na okręg gnieźnieński, Adamski wszedł do Sejmu Ustawodawczego RP (1919–1922). W sejmie uczestniczył w pracach Komisji Rolnej, w której zajmował się opracowaniem zasad reformy rolnej. Był zwolennikiem demokracji, opartej na zasadach katolickich, decentralizacji państwa, wolnego rynku, budowy kapitalizmu, walki z monopolami i poszanowania własności prywatnej; był zdecydowanym przeciwnikiem wszelkich odmian socjalizmu i totalizmu. Z wielką energią włączył się w budowę silnej partii chadeckiej, jako przeciwwagi dla wpływów lewicy. Stanął na czele Komitetu Organizacyjnego Chrześcijańskiej Demokracji, a jej program zawarł w broszurze „Zadania Chrześcijańskiej Demokracji w Polsce” (Poznań 1922). Z listy chadeckiej wszedł do senatu. Premier Grabski zaangażował Adamskiego do reformy bankowości w Polsce. Na III Kongresie Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji 31 maja–1 czerwca 1925 został wybrany prezesem stronnictwa. Po zamachu majowym Adamski, rozczarowany kierunkiem zmian w jakim szła demokracja w Polsce, z wolna wycofywał się z aktywnego życia politycznego.
2 września 1930 został mianowany przez papieża Piusa XI biskupem katowickim; konsekrowany 26 października 1930 przez Augusta Hlonda w asyście biskupów Laubitza z Gniezna i Dymka z Poznania, 30 listopada 1930 odbył ingres do prokatedry katowickiej – kościoła pod wezwaniem św. Piotra i Pawła w Katowicach. Od 1930 roku jako członek Komisji Episkopatu Polski w sprawie Akcji Katolickiej przygotował projekt statutu oparty na wzorach włoskich. Kierował Komitetem Wykonawczym Komisji Prasowej Episkopatu Polski (1932), był członkiem Komisji Szkolnej Episkopatu Polski, Komisji do Spraw Społecznych (1937) oraz członkiem Komisji „de beneficiis et bonis temporalibus” I Synodu Plenarnego Polski (1936). W okresie kryzysu ekonomicznego z inicjatywy biskupa Adamskiego w kwietniu 1931 roku w diecezji katowickiej powołano do istnienia Komitet Niesienia Pomocy dla Bezrobotnych, do którego – obok Adamskiego – weszli także wojewoda Grażyński i marszałek Sejmu Śląskiego – K. Wolny.

W programie duszpasterskim dla diecezji pierwszorzędne znaczenie przywiązywał do tworzenia nowych parafii, wykształcenia duszpasterzy, wychowania katolickiego młodego pokolenia, integracji mieszkańców Górnego Śląska pod względem narodowościowym i kulturowym, walce z komunizmem i z rosnącymi wpływami nazistowskimi, zdobycia dla Kościoła lewicowo zorientowanej inteligencji. Starał się o utrzymanie szkoły wyznaniowej na Śląsku. Dbałość o wykształcenie inteligencji katolickiej na Śląsku zaowocowała powstaniem Gimnazjum imienia św. Jacka w Katowicach (1935). W 1931 roku stworzył Misję Wewnętrzną jako przygotowanie ascetyczne do Akcji Katolickiej, która oficjalnie została zainicjowana w diecezji 12 stycznia 1934. Aktywnie propagował czasopisma diecezjalne, w tym szczególnie „Gościa Niedzielnego” i „Sonntagsbote”. Zreformował Księgarnię i Drukarnię Katolicką.

W czasie okupacji był zwolennikiem tzw. maskowania się czyli utajnienia wobec okupanta prawdziwych przekonań narodowych. W trakcie akcji tzw. „palcówki” prywatnie poradził diecezjanom złożenie deklaracji: „przychylający się do niemieckości”, sam jednak wraz z biskupem Bieńkiem zadeklarował się jako Polak. Rozwinął akcję pomocy charytatywnej przy pomocy oficjalnie istniejącego Związku „Caristas” i nieoficjalną na terenie kurii, polegającą na posyłaniu paczek do obozów internowania i koncentracyjnych. Regularnie przekazywał wiadomości o stanie diecezji katowickiej i innych diecezji polskich do Watykanu za pośrednictwem kardynała Adolfa Bertrama i nuncjusza Cesare Orsenigo. Przywrócił w diecezji katowickiej niemieckie nabożeństwa zawieszone w czerwcu 1939 roku, a z dniem 3 czerwca 1940, wskutek szantażu ze strony SA, polecił zawiesić używanie języka polskiego w duszpasterstwie (z wyjątkiem konfesjonału ), zalecając jednocześnie w większym niż dotychczas zakresie posługiwanie się językiem łacińskim. Za radą kardynała A. Bertrama mianował wikariuszem generalnym duchownego Niemca, księdza Franza Strzyża (8 stycznia 1940). Wielokrotnie za pośrednictwem biskupa Wienkena, nuncjusza Orsenigo, interweniował u władz niemieckich w sprawie uwięzionych księży. Z diecezji został wysiedlony 28 lutego 1941. Zamieszkał w Warszawie, gdzie został wciągnięty w nurt działalności podziemnej. Biskup Adamski został mianowany honorowym prezesem Rady Obywatelskiej Ziem Zachodnich. Mimo podeszłego wieku prowadził bardzo aktywne życie duszpasterskie, głosił konferencje, a w czasie powstania warszawskiego, jako jedyny biskup spełniał posługi kapelana powstania. 2 października 1944 opuścił Warszawę i zatrzymał się na Jasnej Górze. Do Katowic powrócił w dniu 6 lutego 1945.
Po powrocie do Katowic nawiązał oficjalne i prywatne kontakty z tymczasową administracją cywilną reprezentującą rząd lubelski. Zezwolił wybranym przez siebie duchownym na ograniczone współdziałanie z nową władzą. Interweniował we władzach lokalnych i centralnych przeciw nadużyciom w czasie akcji likwidacji skutków Volkslisty. Pod wpływem Adamskiego władze komunistyczne częściowo złagodziły restrykcyjną politykę i przyjęły łagodniejszy wariant rozwiązania skutków Volkslisty. Trzykrotnie odbył podróż do Wrocławia (16 i 17 maja 1945, 6, 7 czerwca 1945, w lipcu 1945 roku), gdzie w rozmowach z przedstawicielami kurii wrocławskiej, przedstawił propozycję rozwiązania problemu wysiedlonych księży polskich i duszpasterstwa polskich wysiedleńców ze Wschodu, oraz wykazał potrzebę utworzenia odrębnego wikariatu generalnego dla Śląska Opolskiego.

W 1947 roku uległ częściowemu paraliżowi. Stolica Apostolska zamianowała na jego prośbę biskupa pomocniczego, którym został Herbert Bednorz – koadiutor z prawem następstwa. Podpisał rozporządzenie w sprawie tzw. akcji podpisowej (27 października 1952) mające na celu powrót nauki religii do szkół. W odwecie 7 listopada 1952, został dekretem Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym wydalony z diecezji. Zamieszkał u ss. urszulanek w Lipnicy k. Oporowa, powiat Szamotuły. Do diecezji powrócił w czasie tzw. odwilży październikowej 5 listopada 1956. Po powrocie do diecezji przekazywał biskupowi Bednorzowi wszystkie agendy diecezjalne. Zmarł 12 listopada 1967. Pochowany został w krypcie katedry w Katowicach.

Źródło: E-ncyklopedia wiedzy o kościele katowickim na Śląsku
www.encyklo.pl


36. Spotkanie Ekumeniczne Biskupów, przyjaciół Ruchu Focolari

W dniach od 15 listopada do 18 listopada 2017 roku – będziemy w Polsce gościć biskupów przyjaciół Ruchu Focolari, którzy przyjadą do Katowic z całego świata na swoje doroczne spotkanie. Niektóre wydarzenia mają charakter otwarty, warto się wybrać, jeśli ktoś dysponuje wolnym czasem. Należy podkreślić, że to katowickie spotkanie ma charakter jednorazowy i historyczny.

Historia spotkań biskupów w Ruchu Focolari sięga lat 70-tych ubiegłego wieku. Wówczas to, w 1977 roku, z inicjatywy biskupa Akwizgranu Klausa Hemmerle odbyło się pierwsze spotkanie, w którym uczestniczyło 12 biskupów z pięciu krajów. Od 1982 roku w spotkaniach uczestniczą także biskupi z innych Kościołów chrześcijańskich. Gałąź biskupów duchowo związana z Ruchem, uzyskała papieską aprobatę w 1998. Obecnie w spotkaniach uczestniczy ponad stu biskupów ze wszystkich kontynentów.

15 listopada 2017 r. w godz. od 9.00 do 14.00 na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego odbędzie się Ogólnopolska Konferencja Ekumeniczna „Od konfliktu do komunii” – wokół relacji międzywyznaniowych w Polsce (podsumowanie Jubileuszu 500-lecia Reformacji).
15 listopada 2017 r. o godz. 18.00 w kościele ewangelickim Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Warszawskiej 18 w Katowicach odbędzie się koncert muzyki i śpiewu ewangelickiego.
16 listopada 2017 r. o godz. 18.30 w kościele ewangelickim Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Warszawskiej 18 w Katowicach odbędzie się nabożeństwo z udziałem biskupów ekumenicznych.
17 listopada 2017 r. o godz. 12.00 w katowickiej katedrze Chrystusa Króla zostanie odprawiona uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem abp. Wiktora Skworca.
Powyższe wydarzenia mają charakter otwarty – ZAPRASZAMY!

Redakcja

Strona 6 z 66

Parafia
Najświętszych Imion
Jezusa i Maryi

ul. Przyklinga 12, 
40-551 Katowice-Brynów
tel. 32 251 86 60
brynow.jm@archidiecezja.katowice.pl


Msze Święte:

niedziele i święta:
7:30, 9:00, 10:30, 12:00, 18:00

dni powszednie:
8:00, 18:00

piątki
8:00, 16:30 (szkolna), 18:00


Nabożeństwa

Adoracja Najświętszego Sakramentu
czwartek 17:00 – 18:00

Nabożeństwo ku czci Serca Pana Jezusa
pierwszy piątek 8:30, 18:30


Kancelaria Parafialna

(od 22.01.2018 nowe godziny)
poniedziałek

9:00-10:00, 16:45-17:45
wtorek
9:00-10:00
środa
16:45-17:45
czwartek
9:00-10:00, 16:45-17:45
piątek
9:00-10:00

 

 chrzty i roczki

1. niedziela miesiąca 12:00

 

protokoły przedślubne
po mszy św. wieczornej - po umówieniu


numer konta bankowego:
BOŚ: 05 1540 1128 2001 7050 4713 0001


 

Szukaj na stronie